Bituing Walang Ningnig

ni Unique Faye Dadis

Mabaho, madumi, gusgusin, patay-gutom at hampas-lupa. Iyan na lamang kung matawag ang mga batang lansangan. Sa panahon ngayon, di na bago sa ating panignin ang makakita ng mga batang palaboy laboy sa lansangan. Naliligaw ng landas, walang matuluyan, kumakalam ang tiyan, salat sa kaalaman, walang sapat na panustos sa pangangailangan at tila ba’y nagaabang na lang ng panganib sa gitna ng nanganganib na gabi. Taon–taon na lamang kung lumulobo ang populasyon ng mga kaawa-awang kabataang ito. Karamihan sa kanila’y nagbabanat na ng buto na wala pa sa hustong gulang makaraos lang ng araw na makakain kahit isang isang beses lang. Ano kaya ang mangyayari kung patuloy na lamang na madaragdagan ang mga batang malabo ang kinabukasan?

Kung iyong napapansin, karamihan sa mga batang lansangan na ito’y produkto ng wasak na pamilya o di kaya’y produkto rin ng napariwarang landas. Hindi nila ginusto ang kinalakihan nilang buhay. Tulad ng iba, sila ay patuloy ring nangangarap na makaahon sa hirap na dulot ng buhay. Umaasa na balang araw makaranas rin ng ginhawa sa buhay. Ngunit di mapagbigyan ng pagkakataon.

May mga pagkakataong sadyang mahirap unawain ang kanilang paguugali, dala ng lugar na kinalang kinalakihan. Karamihan sa kanila’y lumaki ng walang ideya sa kung ano ang kanilang ginawa o ginagawa. Dahil sa kakulangan sa atensyon at tamang paggabay ng magulang, sila’y madaling maimpluwensyahan. Marami sa kanila’y natututo na ng mga bagay na di naaayon sa kanilang gulang, maging sa batas ng Diyos at ng tao. Sa murang edad pa lamang, sila’y natututo na ng mga bisyo gaya ng paninigarilyo, pag-inom ng alak, pakikipagpustahan, at maging pagmumura at pagnanakaw.

Minsan, sa paglalakad natin sa lansangan ay may kikilibit na lang bigla sa ating likuran. Iaabot ang kanilang munting mga kamay at mamalimos, hihingi ng kaunting tulong. Kaawa-awa nga kung sila’y titingnan, ngunit nakakabahala rin. Ilan sa kanila’y hawak ng mga sindikato. Pinaglilimos, pinagtatrabaho at kung minsan nama’y pinagnanakaw o pinaggagawa ng anumang krimen na may kinalaman sa pagkita ng pera. Di man nila gusto, mapipilitan nalang silang gawin ang mga ito huwag lang mapagalitan, mabugbog o mapagbantaan ang buhay.

“Ang kabataan ang pag-asa ng bayan,” ika nga. Kung kaya kailangan silang gabayan ng mabuti upang maging mabuting ihemplo balang araw. Hindi ang kasulukuyang estado ng buhay ang magsasabi kung saan ang hangganan ng kanilang maabot. Hindi ang kanilang kamusmusan o kaya’y kahirapan. Gaya ng ibang bata, sila’y nangangailangan ng pagkalinga at pagmamahal mula sa pamilya, kaibigan o maging sa di kakilala upang mapabuti sa kahit anumang aspeto at di mapariwara ng landas.

                           

                                                                                                              -Tekstong Deskriptibo-

PAG-ABOT SA MGA BITUIN

Ni:Adrian Lim

Bawat tao ay merong pangarap, minsan ang pangarap natin ay nag bibigay saatin ng lakas. Walang sinuman ang maaring makapagpigil saiyong pangarap kung ikaw ay magpupursige o kung gusto mo talaga maabot. Walang madali sa pag-aabot ng pangarap, kailangan natin itong paghiripan.

Ako nga pala si Adrian, isang simple at mabait na bata, hindi gaano kagwapohan ngunit mapagmahal, simple lamang manamit at barbers ang gupit, medyo matangkad at kayumangi lamang ang kulay. At ang aking pamilya naman ay hindi ganoon kayaman ngunit may kaya. Sa loob ng aming bahay na tama lang ang laki, ako ay tumutulong sa aking mga kapatid sa pag gawa ng gawaing bahay at kung minsan nga ay ako pa ang nagluluto sakanila pero yung simple lang kasi hindi pa naman ako magaling sa pag luluto. At ako ay isang masayang nag aaral sa napakagandang paaralan ng San Rafael National High School sa Tigaon Camarines Sur.

Ang aking Pangarap ay maging isang magaling at mahusay na enhinero na kung saan marami akong magagawang mga gusali o kung anu pa man at ang aking kasuotan ay parang trabahador lamang at hindi nila alam na ako yung boss nila at hindi nila namamalayan na kapag may nagawa silang mali, naku lagot! sisisantihin ko na sila. Ngunit bago ko yan maaabot ay kailangan ko munang makapagtapos ng pag-aaral at yan ang aking unang pangarap. Gusto ko ring mag tayo ng sarili ko bisnes kapag ako ay matanda na ngunit hanggang sa ngayon ay wala parin akong naiisip na negosyo na pwedeng pag kakakitaan, pwede rin sanang resto bar na malaki at maraming ilaw dun sa manila dahil maraming tao dun at mabenta rin ngunit maraming gastusin, pwedeng ring isang bakery na may nakalagay sa taas ng aking malaki at magandang  tindahan na “ Gwapo ang may ari nito” at dahil dun ay marami ang bumibili sa mga masasarap na tinapay sa aking tindahan. Isa pa sa pangarap ko ay yumaman, dahil gusto kong makapagawa ako ng sarili kong bahay na malaki, simple lang kulay ngunit nakakamangha, kapag pumasok sa loob ng bahay para kang nasa paraiso/alapaap sa sobrang bango at linis nito, marami rin akong katulong, may swimming pool sa likod ng bahay at kasama ko ang aking pamilya na naliligo doon at nag eenjoy lamang kami parati.

Nahikaya’t akong mag pursige ang aking mgas pangarap dahil gusto kong mairaos ang aking pamilya at mabigyan ng magandang buhay ang aking mga magulang pag tanda nila at dahil narin siguro na ito ang dapat gawin at ito rin ang sinasabi ng aking kina loob loobang Puso. Malayo pa ang aking hahakbangin upang maabot ang aking mga pangarap sabi nga nila “walang elevator sa pagtatagumpay” pero naisip ko sana eskalator na lang ngunit bawal pa din pala kung kaya’t mag hahagdan na lang ako.

Kayamanan sa Bawat Hakbang sa Pilapil

            Ihip ng hangin na dumadampi sa aking mga balat at tinatangay ang ilan sa mga hibla ng aking mga buhok na animo’y nasa isang photoshoot. Paglalakad sa mga makikitid at paliko-likong mga pilapil habang nagmamasid sa mga kumikinang na tila mga gintong butil ng mga palay. Ilan lamang iyan sa mga karanasan ko tuwing dumadaan ako sa palayan kung saan sa dulo nito ay nakatirik ang nag-iisa, sementado ngunit hindi kalakihang bahay, ang aming bahay. Pamana pa ito sa amin ng aming Lola Delia nang sila’y lumipat sa Mabca,Sangay noong ako’y apat na taong gulang pa lamang.

            Bagaman nag-iisa ang aming bahay sa kadulu-duluhan ng palayan, bihira lang kaming makaranas ng may kinakausap na ibang tao at dama rito ang katahimikan ngunit masaya pa rin. Mula sa bahay, natatanaw ko ang mga sasakyang dumadaan, bumubusina at minsan pa’y humaharurot sa sementadong kalsada. Nakatutuwang isipin na masuwerte kami dahil malayo ang bahay namin sa mga polusyong ibinubuga ng mga sasakyang ito. Natatanaw ko rin ang kumikislap na mala-kristal at kulay asul na dagat ng Nato tuwing tirik na tirik ang bolang apoy sa kalangitan. Pati na rin ang pagsibol ng bukang-liwayway kasabay ang pagsikat ng araw ay aking namamasdan. Maraming malalaking puno ang nakapalibot sa aming bahay na mistulang sumasayaw kasabay ng presko at malinis na hangin. Ngunit sa kabilang banda, mga tuyong dahon ang nahuhulog sa mga ito araw-araw na akin namang winawalis at tinatapon sa aming maliit na compost pit upang hayaang mabulok. Inaalis rin namin ang mga damo sa tuwing ito’y kumakapal na sa palibot ng aming bahay. Marami rin kaming tanim na mga gulay sa aming likod-bahay tulad ng ampalaya, talong, okra, kalabasa, sitaw at gabi na itinintinda ng aking ama upang gamiting pantustos sa pang-araw-araw na pangangailangan.

            Sa pagsapit ng takip-silim, makikita ko ang paglubog ng bolang apoy sa parte ng bundok ng Isarog. Nag-iiwan ito ng kulay kahel sa kalangitan na tuwing pinagmamasdan ko ay nakakawala ng pagod dahil sa kagandahan nito. Napakagaan sa pakiramdam na masilayan mo ang mga ito habang nakatayo sa pilapil ng palayan at pumapalibot sa iyo ang mga palay na ilang linggo pa ay maaari nang anihin. At sa tuwing madilim na akong umuuwi galing paaralan, dala ko ang maliit na bagay na laging nakapaloob sa aking bitbit na bag. Ito ang magsisilbing tanglaw ko sa kadiliman habang naglalakad sa mga pilapil. Kapag ako’y tumitingala, mamamasdan ko ang mga dyamanteng punong-puno at ‘di mabilang sa buong kalawakan na tila nangungusap sa aking mga mata. Nakakaaliw tingnan at pagmasdan ng mga ito na nagpawala ng aking takot sa gitna ng dilim.

            Kapag sumapit ang tag-ulan, hindi maiiwasan ang pagiging maputik ng mga pilapil dulot ng pagtaas ng mga tubig na umaagos mula sa isang ektarya ng palay patungo sa isa pang ektarya. Kinakailangan dito ang bota, isang uri ng sinusuot sa paa, upang makaiwas sa putik o kung ayaw mong mabasa ang iyong binti at mga paa. Maaari ring maglakad ng nakapaa upang maiwasan ang pagkadulas o pagkadapa na maaaring sumira sa iyong napakagarang damit pati na rin sa napakaganda mong araw. Kapag natapos na ang pagbuhos ng ulan ay magpapakita ang isang kurbadang tulay sa langit na may iba’t-ibang kulay at muli na namang gaganda ang kapaligiran. Magsisibalikan na rin ang bughaw sa alapaap at muling sisikat ang bolang apoy na magbibigay-init sa paligid at magpapatuyo ng mga basa dulot ng ulan.

            Tuwing sasapit na ang panahon ng anihan, dulot nito sa amin ay katuwaan. Bulto-bulto nang inaani ang mga gigintuing butil ng palay saka inilalagay sa sako upang ibenta o ipagiling upang gawing bigas. Makakapaghabulan na kami sa hilagang bahagi ng palayang pag-aari ni Mang Raul o kaya naman sa silangang bahagi ng palayan ni Mang Danilo. Sila ang nagmamay-ari ng mga palayang nakapalibot sa aming bahay. Makakapagmuni-muni na rin ako sa isang maliit na bahay-kubo na matatagpuan sa gitna ng palayan ni Mang Raul sa lilim ng puno ng Ipil-Ipil. Presko ang hangin dito at maririnig ang mumunting huni ng mga ibong lumilipad at dumadapo sa mga sanga ng  puno. Ang mga huning ito ang nagsisilbing musika sa aking pandinig na nakapagdudulot ng kaginhawahan sa pakiramdam, nakapag-aalis ng mga pangamba at nagbibigay-buhay sa bawat nilalang.

            Sa bawat hakbang ko sa pilapil, turing ko rito ay kayamanang biyaya ng Maykapal. Ang lahat ng aking namamasdan ay parang isang utang na ‘di kayang mabayaran ng kahit ilang salapi at hindi kayang matumbasan ng anumang materyal na bagay. Ito ay isang babasaging pinggan na kailangang ingatan dahil kapag nasira ay hindi na kayang ibalik sa dating porma.

Tekstong Deskriptibong isinulat ni:

Bianca Izabel Villanueva Labanon

Ang Ginto sa ating Kapaligiran

          May mga bagay na hindi natin napapansin na mahalaga saating pamumuhay at sa pang araw-araw. Mga bagay na ating napagkukunan ng enerhiya, hangin, at pagkain. Mga bagay na matatagpuan natin sa ating paligid na nagsisilbing ginto saating mga tao. Kapag sinabing ginto, ang pumapasok sa ating isipan ay maaaring ito ay mahiwaga, mahal, mabigat, at makinang. Ngunit hindi lahat ng ginto ay makinang, mahal, at mabigat, ang ilan ay narito lamang sa ating kapaligiran.

          Ang mga punong kahoy, na nagbibigay saatin ng napaka sarap na simoy ng hangin, at bumubuo sa sangkap na kailangan sa paggawa ng ating mga tahanan. Mga punong kahoy na may mga malalapad at matangkad, na nagbibigay saatin ng iba’t-ibang kabuhayan at mapagkaki-kitaan.

          Isa rin na nag sisilbing ginto sa ating buhay ay ang mga munting gulay na ating kinakailangan sa pang araw-araw dahil ito ay nagbibigay saatin ng pagkain. Mga gulay na masustansya, nangungulay berde, ang iba ay kulay lila, kulay dilaw, at kulay pula. Mga gulay na bilog na bilog na parang hugis bola, mga gulay na walang kasing sarap dahil ito ay walang katulad at natural ang pagtubo.

          Ang isa rin na ginto na matatagpuan sa ating kapaligiran ay ang tubig na malayang umaagos. Tubig na nagbibigay inumin kapag tayo ay nauuhaw, ang tubig ay minsa’y malinaw na kasing linaw ng paningin natin at minsa’y kulay asul na nag papahiwatig na ito ay malalim.

Ang mga ginto na ito ay napakaganda tingnan dahil sa magagandang katangian nito, ang mga kulay berde na dahon, ang mga gulay na nagsisigandahan ang kulay, at ang dagat na nagdadagdag kagandahan sa paligid.

          At ang pinaka-magandang ginto sa ating kapaligiran ay ang ating nasisilayan sa oras ng pagmulat ng ating mga mata, ang araw – na nagbibigay saatin ng liwanag, ang araw na bilog na mas malaki pa sa ating planeta, araw na nagbibigay saatin ng buhay at pag-asa sa araw-araw.

Isinulat ni:

John Linarson Z. Napoles

            

Winasak Na Salita

          Sa bilyong taong nabubuhay dito sa napakalaki at napakalawak na mundo, ilang tao na kaya ang nabiktima ng linyang “Peksman, mamatay man?” o kaya ng “Hindi ko kayang mabuhay ng wala ka.” O ng “Itatayo kita ng napakataas na bahay sakaling maging tayo.” Sus, grades mo nga hindi mo makuhang pataasin, bahay pa kaya? Alam ko na alam mo na mayroon pa rin talagang mga taong naniniwalang kayang mapagdikit ang Neptune at Mars o kaya nama’y  maibalik ang planetang si Pluto. Marami pa rin talagang mga taong madaling maniwala sa kung anong namumulaklak na salita na sinasabi ng isang tao lalo na kung ang taong ito ay ang higit na malapit sa kanya o ang mismong pinagkakatiwalaan niya. Napakamakapangyarihan talaga ng mga salita. Kaya nitong manghikayat, magpasaya/magpatawa, magpalungkot, mangsira at higit sa lahat, magpabago ng paniniwala ng isang tao.

           Lahat naman siguro tayo ay napangakuan na, at ang ilan sa mga ito ay maaaring natupad na, ang ilan naman ay hindi o kaya’y hindi pa. Sa mga taong nagsasabing hindi pa, umaasa pa rin ba yang naghihintay na puso mo o kaya’y pilit na pinapaniwala niyang makitid na utak mo na baka isang araw o sa makalawa o sa susunod baka sakaling gawin niya na? Mahirap hintaying mapuno ang butas na tabo, mahirap maghintay ng eroplano sa terminal ng bus. Sa madaling salita, mahirap ang umasa at mahirap ding sumugal sa isang bagay na walang kasiguraduhan kung mangyayari talaga. Lalo pa kung umaasa kang gagawin ito ng taong minsan nang winasak ang salitang binitawan niya sayo.

          Napakaraming sitwasyon ang maaaring iugnay dito. Siguro nasabihan ka na ng isa sa klasmeyt mo na “gagawan ka ng assignment o kaya’y papakopyahin ka sa pagsusulit basta pakopyahin mo muna siya. Pero pagdating ng araw, makikita mo na lang siyang parang pagong na pilit na nagtatago at pawang binabalot ang sarili sa kadahilanang ayaw niyang ibahagi ang kahit isang letra o numero ng sagot niya.” Maaari ring sinabihan ka ng nililigawan mo na “Pasensya na, pero sabi kasi ni Nanay na bawal pa akong magpaligaw,” pero makalipas ang isang araw o mahigit, ayon at sumama na siya sa taong halos pagmamay-ari na ang buong mundo dahil sa magagarang sasakyang dala niya at nagniningningang mamahaling palamuti na bumabalot sa kanyang katawan, ngunit parang binagsakan naman ng langit at lupa ang pagmumukha. Nakakatawa ring pagmasdan ang mga bagong magkasintahan na halos hindi na mapaghiwalay dahil sa parang linta kung magdikit ang dalawa. May mga pagkakataon naman na parang aso at pusa kung mag-away, at minsan rin ay abot langit ang tuwa dahil sa kung anong mga paru-paro ang kumikiliti sa kanilang tiyan. Pero kapag lumipas na ang ilang buwan, halos mag-iwasan ang dalawa sa tuwing magkakasalubong. Walang pagbuka ng bibig at paggalaw ng mata ang makikita sa kanila. Aakalain mo na lamang na hindi talaga sila magkakakilala at kailanma’y hindi nagtagpo ang kanilang mundo. Ang saklap hindi ba? Pero palagay ko, wala na yatang mas sasaklap pa sa salitang “Pangako.”

          May taong minsan na ring nagbitaw sa akin ng salitang “Ikaw lang.” Hindi ko maipagkakaila ang katotohanang unti-unting gumuguhit sa labi ko ang ngiti sa tuwing maririnig kong sinasambit niya ang mga salitag iyan. Naniwala ako. Naniwala ako sa kanya dahil nakita ko rin sa nangungusap niyang mata na totoo ang sinasabi niya. Pinaniwalaan ko ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig. Ngunit sadyang napakamapagbiro ng tadhana. Ilang taon ang nakalipas, natuklasan at nakita mismo ng aking mata kung paano niya bigyang tunog ang bawat tawa niya sa tuwing kasama niya ang taong iyon.  Nasaksihan ko rin ang saya sa kanilang dalawa na minsa’y kami ang nakaramdam noon. Parang may kung anong karayum ang pilit na tumutusok sa loob-loob ko kapag nailalarawan ko sa aking isipan kung paano niya sinasabi sa akin ang salitang “Ikaw lang.” Ang hirap isipin na ang taong dating nagsasabi sayo nito ay ngayo’y pinapaniwala at pinaparamdam na iyon sa iba. Hindi ko makakalimutan ang araw na ipinagtapat niya sa akin ang lahat. Unti-unting nangingilid ang luha ko ng mga pagkakataong iyon habang hinihingi niya ang kapatawaran ko. Hindi ko na mabilang kung ilang salita na ba ang nagamit niya ngunit dalawang salita lamang ang naisauli ko “Okay lang.” Iyon ang dalawang salita na magpapaniwala sa kanya na tapos na. Dito ko napagtanto na hindi lang pala ang salitang winasak niya ang siyang wawasak sa akin kundi pati na rin ang salitang binitawan ko.

          Totoong napakamakapangyarihan ng mga salita dahil kayang-kaya nitong magkontrol sa kung anong dapat na maramdaman ng isang tao. Siguro napakadali lamang sa isang tao na magbitaw ng salita pero napakalaki ng impak nito sa taong nasabihan. Hindi biro ang bawat salitang iyong binibitawan dahil hindi lamang pagbabago sa nararamdaman ng isang tao ang maaaring maging dulot nito bagkus maaari rin nitong sirain ang ilang ulit ng pinukpok ng pako upang lalong tumibay gaya lamang ng relasyong hindi pa naghihiwalay. Ngunit kung ang salita ay maaaring makasira, maaari rin nitong tapalan ang nagdudugong sugat para madaling humilom. Maaari nitong maibalik ang dating nasira. Nasa sa atin lamang kung paano natin iingatan ang bibitawan nating salita.

Isinulat ni:                       

Mariel S. Bermejo      

Mundo ng Kamusmusan

         Sa paglubog at paglipas ng mga araw, sa pagdaan ng mga taon, unti-unti tayong nalilibang ng panahon sa mga bagay-bagay na nagiging dahilan upang tayo’y makalimot sa kasiyahang hatid ng ating kamusmusan. Ngunit kahit isang libong taon pa ang lumipas, lumain man ng panahon, sariwang-sariwa pa rin sa aking ala-ala ang mga panahon kung saan ako nakaramdam ng labis na kasiyahan. Mga panahong walang pakundangan ang aking pagtakbo sa masikip at maduming lansangan. Mga ala-alang naiwan namin sa bawat sulok ng luma, malaki at abandonadong bahay. Mga tawanan, iyakan, harutan na hanggang ngayon ay dinig na dinig ko pa sa ilalim ng mataas na puno ng kamusmusan. Ngunit masakit isipin na hanggang ala-ala ko na lamang magagawa ang lahat ng ito. Mga ala-alang puno ng kasiyahan, kalungkutan at kamusmusan.

        Papasok sa maliit, masikip at maruming eskinita, makikita ang pinaghalong balot ng kendi na nabili sa maliit na tindahan ni Aling Juliet at mga yupi at tuyong dahon na nagkalat sa maliit na espasyo nito. Kahit walong taon na ang nakalipas, nababakas ko pa rin ang sarili kong yapak na abalang-abala sa pakikipaglaro ng habulan sa mga kapwa kong musmos na walang tigil sa pagtakbo. Maiingay ang maliliit na boses na parang bolang tumatama sa magkabilaang dingding ng dalawang lumang bahay na kumokonekta sa masikip na eskinita.

             Sa dulo nito, makikita ang isang malaking bato na naging tambayan namin pagkatapos ng nakakapagod na paglalaro. Sa unahan nito, matatagpuan ang maliit na tindahan ni Aling Juliet kung saan mabentang-mabenta ang “banana cue” na binubudburan ng isang kutsarang asukal at iniluluto sa mainit at kumukulong mantika. Nabibili lamang sa halagang limang piso ang bawat isang piraso at kung masuwerte akong nabibigyan ng aking mga magulang ng pera, nakakabili ako ng apat na piraso na masaya naming pinaghahatian pagkatapos ng paglalaro.

            Sa paglubog na araw, magkakasunod na yapak ng mga tao na tinutungo ang iba’t-ibang direksyon pauwi sa kanilang munting tahanan ang tanging maririnig. Kasabay nito ang unti-unting paglakas ng nakakabinging huni ng mga kuliglig, hudyat ng unti-unting pagkagat ng dilim. Sa loob ng aming tahanan, makikita ang nakahandang pagkain sa ibabaw ng mesang yari sa puno ng Narra kung saan nagtipon-tipon kaming mag-anak upang pagsaluhan ang masarap na pagkaing nakalatag  dito. Habang masayang kumakain, nanonood kami ng popular na teleserye noon sa aming di-kalumaang telebisyon na nakapatong sa mesang may kulay tsokolateng disenyo na gawa sa kahoy at karaniwang nabibili sa “mall”. 

               Sa muling pagsikat ng araw, bandang hapon, maririnig muli ang masasayang yapak at maiingay na tinig naming mga musmos. Ngunit hindi ito patungo sa makitid na eskinita, kundi sa isang abandonadong bahay na may kalakihan at halatang napag-iwanan na ng panahon dahil sa lumang disenyo nito at butas butas na bubong. Hindi namin alintana ang lahat ng ito, matibay ang pundasyon ng bahay at maraming pasikot-sikot na siyang dahilan kung bakit ito ang napili naming lugar upang paglaruan ng tagu-taguan. Masasayang tawanan na halatang nage-enjoy sa paglalaro at mga maliliit na paghakbang ang tanging maririnig sa bawat sulok ng lumang bahay. Mga munting tinig, hagikhik na halatang pag-aari ng mga musmos. 

              Di matatawarang saya ang aking nadama sa bawat ala-alang hatid ng aking kamusmusan. Mga ala-alang puno ng tawanan, kulitan at kalokohan. Mga ala-alang mananatiling nakatatak sa aking isipan at hinding-hindi malilimutan kahit dumating pa ang panahon kung kailan ako ay uugod-ugod na, pumuti man ang lahat ng hibla ng aking mahabang buhok at maging marupok man ang aking buto. Masasabi kong ito ang pinakamasasayang araw ng aking kabataan kung saan ako ay isang musmos at walang ibang alam na gawin kundi ang maglaro at damhin ang saya at kagandahan ng buhay. 

           

                                                                                            

                                                                                               -Isinulat ni Jane A. Dominguez-

Sikreto ng Dilim

          Kapag sinabi nating dilim iba agad ang pumapasok sa isip ng mga tao sa kadahilanang hindi nila pinapalawak ang kanilang isip. Para sa ibang tao ang ibig sabihin ng dilim ay katahimikan. Dito ka lang namna kasi magkakaroon ng pagkakataong magmuni-muni, sapagkat napakaginhawa sa pakiramdam ng katahimikan na dulot ng dilim.
          Maraming bagay ang "mae-enjoy" natin sa dilim. sadyang napakakomportable naman kasi ng katahimikan dahil sa may oras ka nang mag-isa at gawin ang lahat ng iyong nais na walang kumokontra at humuhusga. Sino nga ba naman ang aayaw sa tyansang magpahinga sa katahimikan? Kailangan mo lang naman na alisin ang iyong takot upang makapagrelaks. Napakasimple nga naman ng dinudulot ng dilim ngunit lubhang nakakatuwa ang katahimikang ito. Posible itong makatulong sa iyong pag-aaral sapagkat maaayos nito ang iyong isipan, maging sa pag-ibig ay makakatulong ito. Katahimikang nakakabingi na hindi mo pagsisisihan dahil magagalak ka sa maitutulong nito sa'yo.
          Hindi man kaaya-ayang pakinggan para sa iba, wala naman silang karapatang manghusga dahil wala ka namang ginagawang masama. May posibilidad kasi na nag-iisip lamang ng solusyon sa problema ang isang taong nakatambay sa dilim. Mas napapalinaw at napapalawak kasi ng katahimikan ang pag-iisip ng tao, at makakamtan lamang ito sa dilim, wala naman talaga kasing maglalakas ng loob na mang-istorbo sa kagitnaan ng dilim. Malay ba nila kung anong meron ka kaya andun ka lang. Maaari kasing mayroon ka lang ng napakasarap na pagkain na ayaw mong ipamahagi sa mga kasamahan mo kaya nagtatago ka sa isang madilim na sulok. isang tyansa rin ang dilim para makapag "star-gazing" ang isang indibidwal o grupo ng magkakaibigan.

          Mahirap isa-isahin ang mga bagay na maaaring gawin sa dilim na hindi sinasamahan ng kalibogan. Dumedepende naman kasi sa isip ng tao kung anong papasok sa kanyang kokote pag narinig ang katagang "Sikreto ng Dilim." Dilim na kumakain sa liwanag pagsapit ng gabi, liwanag na nagdudulot ng ingay. Liwanag na literal na kasalungat ng dilim. Dilim na hindi nakakasilaw ngunit may pag-asang dala. Ang pag-asang padatinmg ng bukas ay maaayos na ang ating mga problema. Gabi na sobrang dilim na hindi man lang nila maaninag kahit konting pag-aalala sa ating mukha. Katahimikan tinatago ang ating tunay na nararamdaman.
         Tanging dilim na lamang ang ating makakapitan sa oras ng ating pangangailangan. Dilim lamang ang matitira nating sandalan. Ang diling na tatangay ng mga sama ng ating loob. Mga bagay na dilim lamang ang makakapagtago.                                                                                                                                Isinulat ni: KEAN REID ENCISO